Polscy autorzy okładek płytowych (6) - Marek Karewicz

Marek Karewicz (1938-) jest okładkowym pionierem polskiego jazzu i rocka. To muzyczny dziennikarz radiowy i telewizyjny, DJ i konferansjer, organizator życia jazzowego w powojennej Polsce. Ale przede wszystkim artysta fotografik, który jest autorem lub współtworzył ponad 1500 okładek krajowych wykonawców, głównie jazzowych, jak również autorem portretów muzyków, głównie jazzowych, ale również rockowych. Najbardziej kultowa okładka jego autorstwa to "Blues" Breakoutu (1971). Jest ponadto autorem lub współautorem okładek płyt pionierów i klasyków polskiego rocka: Polan, Skaldów, Niebiesko-Czarnych, Czerwonych Gitar, Trubadurów, No To Co, Blackoutu i Breakoutu, Tadeusza Nalepy, Miry Kubasińskiej, Anny Jantar, Ewy Bem i wielu innych, jak również, a może przede wszystkim, wykonawców jazzowych w ramach serii "Polish Jazz" (Tomasz Stańko, Krzysztof Komeda, Michał Urbaniak, Mieczysław Kosz, Laboratorium, Ewa Bem itd.).

Geografia okładek (10) The Beatles w BBC

Dzisiaj The Beatles w dwóch odsłonach, obejmujących dwa woluminy ich nagrań dla BBC: "Live at the BBC" (1994) i "On Air - Live at the BBC Vol. 2" (2013), obejmujących podobny zakres lat nagrań (1963-65 i 1963-66). Ale nie o zawartości tu będę pisał, a o okładkach.

Okładki obu woluminów prezentują Fab Four idących po prostu po mieście (w domyśle: Londynie, bo gdzieżby indziej?) w okolicy studia BBC. 

Pierwszy wolumin z nieszczęśliwie wyedytowaną okładką (słaba praca grafika widoczna jest na sztucznym rozmyciu tła za Georgem i Ringo) przedstawia Beatlesów tuż obok studia BBC, tzw. Paris Theatre (albo Paris Studios) zlokalizowanego na Regent Street w Londynie. Było to studio nagraniowe przerobione z byłego kina dla celów nagrań audycji komediowych czy radioturniejów z publicznością (mieściło 400 osób). Ale wykorzystywano je również dla prezentacji niewielkich koncertów muzycznych. Wystąpili tam oprócz Beatlesów, Led Zeppelin, Pink Floyd, czy Queen. Kilka z tych koncertów nagrano, ale nagrania przedstawione na "Live at the BBC" nie pochodzą z żadnego z tych wystąpień. Ot, po prostu dostępne było foto Beatlesów przy budynku oznaczonym przez BBC. W 1995 studio zamknięto, a obecnie znajduje się tam studio... fitness. Foto wykonał fotograf słowackiego pochodzenia Dezo Hoffman (dziwne imię? to po prostu Dezydery) w grudniu 1963.

Geografia okładek (9) Yes "Going For the One"

Trzy dni temu minęło dokładnie 28 lat od daty ukazania się ósmego albumu studyjnego grupy Yes, "Going For the One", jednej z lepszych pozycji w dorobku tej grupy. Okładką po raz pierwszy w przypadku Yes zajęła się słynna brytyjska firma graficzna Hipgnosis, znana wtedy głównie ze współpracy z Pink Floyd. Na okładce płyty znajduje się zdjęcie nagiego męskiego modela (jakże podobnego do "rushowego" z tyłu okładki albumu "2112" (1976)), stojącego tyłem przed bryłami geometrycznymi. Okazuje się, że tymi bryłami są odpowiednio zmontowane fragmenty fotografii wieżowców Century Plaza w Los Angeles (tzw. Wieże Bliźniacze), świeżo wtedy oddanych do użytku (w 1975). Logo zespołu pozostało podobne, jak na wcześniejszych płytach, również zaprojektowane przez Rogera Deana.

Geografia okładek (8) Ringo Starr "Sentimental Journey"

Ringo Starr zadebiutował w 1970 albumem "Sentimental Journey" z przeróbkami utworów lubianych i śpiewanych przez jego rodzinę (głównie rodziców). Ta sentymentalna podróż do czasów swojej młodości miała również swoje odbicie w okładce albumu, na której znalazło się zdjęcie budynku z pubem "Cesarzowa" (The Empress Pub), znajdującego się w rodzinnym mieście Beatlesów, Liverpoolu, w dzielnicy Dingle, nieopodal domu, gdzie urodził się i mieszkał za młodu Ringo. Sfotografowany pub znajduje się na High Park Streer, a dom rodzinny Starra niemal tuż obok (ok. 100 m), w bocznej uliczce, Madryn Street. Widoczne w oknach budynku pubu postacie to członkowie rodziny Starra sfotografowani i następnie wycięci z tektury.Obecnie w oknach budynku na drugim piętrze znajdują się pop-artowe fotografie Ringo i Paula (a John i George "wiszą" w bocznych oknach na prawej ścianie budynku).

Pink Floyd Timeline, czyli roczek po roczku

Musiałem to zrobić! Lubię infografiki. Lubię obrazowe przekazywanie informacji. Ono nie zastępuje wiedzy, ale zachęca do jej pogłębiania, systematyzuje ją i uatrakcyjnia. Poniższy obrazek nie jest żadną rewolucją, porządkuje znane już fakty - większość danych przecież wisi choćby na anglosaskiej Wikipedii. Dobrze sobie na taką linię czasu (ang. timeline) dla wydawnictw danego wykonawcy spojrzeć. Wybrałem Floydów, bo to mój ulubiony zespół. I choć myślałem, że jestem świadom tego, co widać na tej inforgafice, to dopiero jej stworzenie unaoczniło mi pewne fakty, jak rozkładały się w czasie ich wydawnictwa, że: 

• lata 60 to 4 albumy i 5 singli brytyjskich,
• lata 70 to najbardziej płodny okres Floydów: gęsto od albumów (7 sztuk), ale za to do 1979 bez singli brytyjskich,
• lata 80 to już duże przerwy w działalności i powrót do singli i dwa albumy dwóch różnych konfiguracji PF: pod Watersem i pod Gilmourem i pojawienie się pierwszych płyt koncertowych i video,
• lata 90 to tylko jeden album, ale wysyp składanek, 
• lata 2000 to tylko retrospekcje, bez albumów,
• no i lata 2010 - łabędzi śpiew, ostatni album i singiel.

Może i dla fana są to oczywiste oczywistości, ale chyba dla każdego poniższa infografika może być przydatna. Duży oryginał można ściągnąć stąd (link "Download" po prawej od obrazka).